ROZDZIAŁ V

Rano obudziło mnie światło wpadające przez okno które wydawało się zasłonięte, odwróciłam się w drugą stronę i chciałam dalej spać. Na poliku poczułam pocałunek, potem kolejne w dół aż do ramienia:
KiSeop: Wstawaj śpiochu...
SooKi: Nie jestem śpiochem...
KiSeop: Czyżby? Odkąd Ciebie znam nie wstawałaś tak późno...
SooKi: Jak późno?
KiSeop: Jest 12:24.
SooKi: Oj tam... O której przychodzi ta babka?
KiSeop: Słyszałem że po 15:00. Jak wstaniesz to na stoliku masz śniadanie.
SooKi: Miło z Twojej strony.
KiSeop: Staram się.- Złapał mnie za dłonie i posadził.
SooKi: Eeeej... Powiedziałeś że jak wstanę...
KiSeop: No to wstałaś...- Chwyciłam poduszkę i w niego rzuciłam.
KiSeop: Widzisz, też potrafisz być miła.
SooKi: Widzisz, staram się.
KiSeop: Jak coś to będę na dole.- Pocałował mnie w czoło i wyszedł. Ustawiłam budzik na godzinę 13:00 i chciałam dalej spać ale nie z pełna 10 minut później przyszedł DongHo:
DongHo: Hej, co robisz? Śpisz?
SooKi: Spałabym gdybyś mi tylko dał spać...
DongHo: Nie mogę, jestem tutaj po to żebyś nie spała.
SooKi: Skąd wiedziałeś że "może" śpię?
DongHo: KiSeop powiedział żebym przyszedł bo pewnie nie wstałaś.-Uśmiechnęłam się.
DongHo: SooKi... Nie wydaje Ci się że 5 lat różnicy to trochę dużo?
SooKi: Trochę... A dlaczego pytasz?- Spojrzałam podejrzliwym wzrokiem.
DongHo: Tak jakoś... Będziesz to jadła?
SooKi: Nieee. Zjedz sobie.
DongHo: Dzięki, dlaczego nie wstajesz?
SooKi: Ponieważ jeszcze w miarę jest tutaj porządek... Jak wstanę to nie sądzę że utrzymam ten pokój w tym stanie.
DongHo: Wstawaj, pomogę Ci utrzymać porządek.
SooKi: Jasne, niby w jaki sposób?
DongHo: Będę wszystko po Tobie poprawiał...- Wstałam i zaczęłam zbierać potrzebne rzeczy i poszłam do łazienki. Musiałam stracić poczucie czasu i być tam dość długo gdyż jak wróciłam w pokoju było czyściej niż przed moim wstaniem a DongHo siedział na kanapie i jadł gofry które dostałam na śniadanie.
SooKi: Postarałeś się...
DongHo: Dzięki... Należy mi się jakaś nagroda?
SooKi: Co masz na myśli?
DongHo: Nie wiem może mały buziak?- Zaśmiałam się.
SooKi: Wydaje mi się że jesteś dużym chłopcem i takie rzeczy są zbędne.
DongHo: W polik! Proszę!- Zrobił kocie oczka.
SooKi: Jeden, w polik...
DongHo: Tak!- Podeszłam i dałam mu buziaka po czym, wystrzelił jak z torpedy krzycząc że dostał buziaka.
Ponieważ dawno nie dostałam żadnych informacji o stanie  HangHee'go postanowiłam zadzwonić do ciotki.
Odebrała YunHee:
YunHee: Cioci nie ma teraz w domu.- Powiedziała płynnie po Koreańsku.
SooKi: YunHee poczekaj, to ja SooKi...
YunHee: SooKi!
SooKi: Gdzie jest ciocia?
YunHee: W szpitalu lekarz chciał z nią porozmawiać i powiedział że to nie rozmowa na komórkę.
SooKi: Od 3 tygodni HangHee leży w szpitalu?
YunHee: Tak... Nie poprawia mu się... Kilka dni temu dostał ataku i teraz będzie musiał mieć operację. Hana, ja muszę kończyć... SangHee mnie woła.- Rozłączyła się a do pokoju wszedł KiSeop:
KiSeop: Pocałowałaś go?!
SooKi: Dałam mu buziaka w polik...
KiSeop: Aaaa... Ok. Dlaczego?
SooKi: Posprzątał mi w pokoju...
KiSeop: A gdybym ja pocałował jakąś dziewczynę w polik?
SooKi: Nie miałbyś czym walić...
KiSeop: Zmieńmy temat...
SooKi: YunHee powiedziała po Koreański że cioci nie ma w domu...
KiSeop: To chyba dobrze że robi postępy.- Podszedł i zaczął się przytulać.
SooKi: A jak ktoś wejdzie?
KiSeop: To zamknij drzwi.
SooKi: A jak będą prosili żeby otworzyć? A ty będziesz...
KiSeop: Powiedz że nie chcesz a nie wymyślasz...- Pocałowałam go i poszłam zamknąć drzwi, KiSeop chwycił kluczyk i rzucił na półkę po czym zaczął być bardzo czuły i delikatny, nie przestając całować dążył do łóżka:
SooKi: KiSeop... Ty chyba nie chcesz ze mną...
KiSeop: Oczywiście że nie. - Uśmiechnął się słodko.
SooHyun: Hana? Coś się stało?- Zerwaliśmy się i ogarnęliśmy, KiSeop schował się do łazienki.
SooHyun: Czemu się zamknęłaś?
SooKi: Bo... Bo się przebierałam... - Podeszłam i otworzyłam drzwi 
SooHyun: A dlaczego otworzenie zajęło Ci tyle czasu?
SooKi: Co ja na przesłuchaniu jestem?
SooHyun: No... Nieee.
SooKi: Co chciałeś?
SooHyun: Dyrektorka dzwoniła czy spotkanie nadal aktualne i za kilka minut będzie.
SooKi: Okay...
SooHyun: Widziałaś KiSeop'a? Chłopaki go szukają...
SooKi: Nieee...
SooHyun: Heej co ty taka spięta?- Klepnął mnie w ramię i spojrzał na kanapie. Leżała tam bluza KiSeop'a.
SooHyun: Co tutaj robi...
SooKi: Leży, rozmawialiśmy usiadł i zostawił bluzę...
SooHyun: Okay... Jak będziesz już gotowa to... Zejdź na dół...
SooKi: Okay...- Wyszedł z pokoju.
KiSeop: Poszedł?
SooKi: Tsssaaa...- Zaczęłam się śmiać...
KiSeop: Gdzie mogłem być?
SooKi: W ogródku? Nwm wymyśl coś.- Cmoknęłam go i wyszłam. Kiedy przyjechała dyrektorka, myślałam że z nerwów puszczę pawia. SooHyun otworzył jej drzwi, kobieta była w podeszłym wieku. Wyglądała na miłą i dowcipną, uśmiech nie schodził jej z twarzy:
SooHyun/SooKi: Dzień dobry.
Dyrektorka: Dobry, dobry. To ty jesteś SooKi?
SooKi: Tak, to ja.
Dyrektorka: Więc... Chciałabym pogadać z Tobą na osobności, Twój brat przedstawił mi już trochę Twoją sytuację ale jednak chciałabym to usłyszeć z Twoich ust. Chcę zobaczyć jakie masz do tego podejście.
SooKi: Rozumiem...- Spojrzałam na SooHyun.
SooHyun: Salon jest wolny.- Uśmiechnął się i poszedł do pokoju. Ja zaprowadziłam dyrektorkę do salonu i poszłam zrobić jej coś do picia. Moje dłonie nerwowo zaciskały się w pięści, niespodziewanie od tyłu przytulił mnie KiSeop.
KiSeop: Spokojnie... Wszystko będzie dobrze.- Uśmiechnął się i ucałował w polik, odwróciłam się i mocno w niego wtuliłam. Do kuchni wszedł Kevin.
Kevin: Nie przeszkadzam wam?
KiSeop: Nie?- Szybko odeszłam od KiSeop'a po czym dokończyłam moją poprzednią czynność. Wróciłam do salonu.
Dyrektorka: Więc widzę że nie mieszkasz tylko z bratem.
SooKi: Tak, mieszkają tu jego przyjaciele...
Dyrektorka: Ilu?
SooKi: Sześciu.
Dyrektorka: Czyli jesteś jedyną kobietą w tym domu?
SooKi: Tak...
Dyrektorka: Yhym... Mogłabyś mi przedstawić bliżej Twoją historię?
SooKi: Mogłabym ale wydaje mi się że brat powiedział to co najważniejsze...
Dyrektorka: Nie, powiedział mi to co byłabyś w stanie powiedzieć ty...
SooKi: Czyli nic dodać nic ująć...
Dyrektorka: SooKi... Proszę Cię...- Głośno westchnęłam, na ramieniu poczułam czyjąś dłoń, gdy się odwróciłam nikogo nie było.
SooKi: Więc... Co dokładnie mam powiedzieć?
Dyrektorka: Od czego się zaczęło Twoje cierpienie do teraz.
SooKi: Gdy miałam 14 lat matka została postrzelona na moich oczach, od tamtej pory ojciec był bezuczuciowy, nie zajmował się ani mną ani moim rodzeństwem które miało wtedy 2 lata. Nie  pozwalał mi na nic, nawet nie raczył powiedzieć że mam brata którym jest SooHyun. Teraz pozbył się mnie i rodzeństwa więc może wieść spokojne życie wraz z kobietami do towarzystwa.
Dyrektorka: To tyle, nic więcej?
SooKi: Powiedziałam pani w skrócie ponieważ nie będę ujawniała spraw rodzinnych.
Dyrektorka: Rozumiem. A masz tutaj może jakieś świadectwo?
SooKi: Nie, wszystko zostało w Londynie.
Dyrektorka: A jakaś możliwość przetransportowania go tutaj?
SooKi: Nikła, ojciec zabronił chodzenia do szkoły i tym podobnych.- Rozmowa była dość długa, dostałam się do szkoły z czego się cieszyłam ale z drugiej strony miałam ochotę wybuchnąć płaczem ponieważ pytanie z początku znów rozbudziło moje uczucia. Kiedy wyszła SooHyun chciał pogadać ale ja łamiącym głosem odpowiedziałam "później" i pobiegłam na górę. Wchodząc do pokoju zaczęłam płakać i krzyczeć zwalając wszystko z półek, trochę to trwało. Gdy moje emocje zaczęły stopniowo opadać skulona usiadłam na podłogę szlochając. Poczułam że ktoś gładzi moją głowę, podniosłam wzrok ale tam nikogo nie było, przerażona wstałam i zaczęłam się rozglądać. Do pokoju wszedł KiSeop.
KiSeop: Coś się stało?
SooKi: Dyrektorka prosiła abym opowiedziała jej całą historię co obudziło stare uczucia...- Znów wybuchłam płaczem . KiSeop podszedł bliżej i mocno mnie przytulił.

ROZDZIAŁ IV

Kiedy Eli opatrzył kostkę wybuchł śmiechem:
Eli : Jak ty to zrobiłaś?
SooKi: Kiedy SooHyun mnie zobaczył, rzucił się na mnie i mocno przytulił. Ja źle stanęłam i bum.
Eli : Jasne, jest trochę opiekuńczy.
SooKi: Trochę? Serio?
Eli : Trochę bardzo... Ale to dlatego że chce abyś była bezpieczna...
SooKi: Sam mi zrobił krzywdę...- Eli znów wybuchł śmiechem i wyszedł. Po kilku minutach drzwi do pokoju uchyliły się, stanął w nich KiSeop:
KiSeop: Mogę wejść?
SooKi: No... Tak...
KiSeop: Jak tam kostka?
SooKi: Zapytaj się jej...
KiSeop: Wybacz. Ciekawość mnie zżera dlaczego zostałaś wtedy w hotelu?- Wyciągnęłam się do półki przy łóżku i podałam mu kopertę.
SooKi: Ojciec kazał mi to otworzyć dopiero tutaj więc otworzyłam przy dzieciakach, zero tajemnic.
KiSeop: Ten list... Też mam czytać?
SooKi: Jaki list?
KiSeop: No ten.- Wyciągnął zwykłą białą kartkę zgiętą w pół.
SooKi: Nie, daj mi to. Nie widziałam tego...- Spojrzałam się na to trochę podejrzliwie. I zaczęłam czytać.

Droga SooKi
W tym liście przede wszystkim chcę Cię przeprosić i wyjaśnić niektóre sprawy. Zacznę od tego że przypisałem Tobie prawną opiekę nad trojakami. Co do śmierci Twojej matki, to nie była pomyłka, jedyną pomyłką w tej sprawie jest to że to ty powinnaś zginąć a nie ona. Jest to moja wina, teraz pewnie zadajesz sobie pytanie "Jak to?" pozwól że wytłumaczę. Pewnego dnia stało się coś okropnego, zginął młody chłopak, teraz byłby w Twoim wieku, pewnie myślisz "Co jakiś chłopak ma do śmierci Twojej matki?". Otóż to ja go zabiłem i to nie przez przypadek. Ojciec tego chłopaka chciał się zemścić zabijając Ciebie, jak wiesz jesteś  bardzo podobna do matki i was pomylił. Często pytałaś na czym polega moja praca, nie potrafię Ci tego wyjaśnić, ale są to brudne interesy. Dlatego też wysłałem Cię do Korei, w Londynie nie byłaś i już nigdy nie będziesz bezpieczna. Zbyt wiele osób chce Ci zrobić krzywdę. Gdybym Ciebie stracił nie wybaczyłbym sobie tego, nie potrafiłbym żyć z myślą że to przeze mnie. Zrozumiem jeżeli mnie teraz znienawidzisz. Wiedz że to wszystko jest dla Twojego bezpieczeństwa.
                                                                                                                     Kochający ojciec. 

Cała zapłakana zgięłam list i położyłam na półce. Skuliłam się i położyłam, KiSeop niepewnie położył się obok mnie i mocno przytulił, zasnęłam. Podczas mojego snu do pokoju wszedł SooHyun:
SooHyun: KiSeop?
KiSeop: To nie tak jak myślisz... Proszę Cię bądź cicho bo ją obudzisz...
SooHyun: Jak to nie tak jak myślę, leżysz z moją niepełno letnią siostrą w łóżku i jeszcze ją przytulasz... Ty mój przyjaciel?...-Szepnął.
KiSeop: Nic nas nie łączy ani nic się nie stało... Po prostu strasznie wyolbrzymiasz...
SooHyun: To jak to wytłumaczysz?- KiSeop sięgnął po list i wręczył go SooHyun'owi.
SooHyun: Co to?
KiSeop: Przeczytaj...- SooHyun przeczytał i oddał list.
SooHyun: Wiedziałem że jest draniem ale nie aż takim... Tym razem Ci daruję... Ale nie chciałbym was znów zobaczyć w takiej sytuacji.
Obudziłam się rano. KiSeop nadal leżał obok i mnie przytulał. Nie planując mojego czynu, mocno się w niego wtuliłam:
KiSeop: Wyspałaś się?- Otworzyłam szeroko oczy *Myślałam że on nadal śpi.*
SooKi: Eeee... Taaak... Chyba tak...
KiSeop: Chyba?
SooKi: Tak właśnie tak.- Odlepiłam się od niego i wstałam.
KiSeop: A jak emocje, trochę opadły?
SooKi: Nie rozmawiajmy o tym, dobrze?- Chwyciłam list, zeszłam na dół, wzięłam zapałki po czym wyszłam na taras i go spaliłam. Patrząc na palącą się kartkę z moich oczu zaczęły spływać pojedyncze łzy. Kiedy ostatni okruch popiołu zleciał na drewnianą belkę wstałam i otarłam łzy. Wieść o liście szybko się rozeszła w domu była ponura atmosfera, usiadłam na kanapie i skuliłam nogi, patrząc w jeden punkt nie wymówiłam ani jednego słowa. Obok mnie usiadł AJ który oparł głowę na moim ramieniu i objął mnie jedną ręką.
SooKi: Czego chcesz?
AJ: Chciałem Cię pocieszyć?
SooKi: Do tej pory tylko mi dokuczałeś, nagle Ci się odmieniło?
AJ: Słyszałem o liście.
SooKi: Super, i co? Teraz każdy z was będzie mnie ciągle przytulał bo mam ojca który jest mordercą i ukrywał to przede mną?
AJ: Nie... Nie chcesz dzisiaj gdzieś wyjść?- Kiwnęłam głową na nie i gwałtownie wstałam
SooKi: Nie! Nie rozumiesz że nie chce żadnego współczucia!? Nie chcę w ogóle o tym rozmawiać! To są moje problemy nie wasze! Nie możecie mnie po prostu z nimi zostawić?!- I znów się zaczęło. Łzy znów lały się strumieniami, pobiegłam na górę do pokoju a za mną SooHyun.
SooHyun: SooKi... Wiem że nie chcesz współczucia ani nic... Ale czy mogę Ci jakoś pomóc?- Podeszłam do niego i mocno się przytuliłam.
SooHyun: Przepraszam Cię że nie przeżywam tego z Tobą ale... Po prostu już wcześniej wiedziałem jaki jest ojciec dlatego też nic do niego nie czułem... Zejdziesz na śniadanie? Powiem chłopakom żeby nic nie mówili na ten temat... 
SooKi: Jasne...- Zeszliśmy na dół, podczas śniadania było bardzo cicho ale Hoon w końcu przerwał tę ciszę:
Hoon: SooKi, słyszałem że lubiłaś chodzić do szkoły.
SooKi: Tak, i co?
Hoon: Nie ukończyłaś jej jeszcze, prawda?
SooKi: No ta.
Hoon: SooHyun nie myślisz że powinieneś wysłać SooKi do szkoły?
SooHyun: Przecież wiesz że nie... - Przerwał swoją wypowiedź.
SooHyun: Jeżeli ona tego chce, to czemu nie. Chcesz?
SooKi: Czemu nie?- Nie dokańczając śniadania poszłam do pokoju. W połowie dnia zeszłam na dół, chciałam pogadać z Kiseop'em ale go nie było więc wróciłam i siedziałam do końca dnia na podłodze patrząc w okno. Wieczorem leżąc w łóżku usłyszałam piękną fortepianową muzykę, poszłam w jej stronę. Drzwi od pokoju w którym nigdy nie byłam były uchylone. W rogu stał fortepian na którym ku  mojemu zdziwieniu grał KiSeop którego nie było cały dzień w domu. Stanęłam w drzwiach, po kilku sekundach KiSeop się odwrócił:
KiSeop: Dlaczego nie wejdziesz?
SooKi: Emm nie wiem...
KiSeop: Wejdź i siadaj tutaj.- Wskazał na wolne miejsce siedziska od fortepianu. Nieśmiało podeszłam i usiadłam, dłonie złożyłam w koszyczek który ułożyłam na jego ramieniu opierając głowę.
SooKi: Gdzie dzisiaj byłeś?- Zapytałam cicho.
KiSeop: A co, stęskniłaś się?
SooKi: Nawet nie wiesz jak bardzo...- KiSeop przerwał grę i się na mnie spojrzał, chciał coś powiedzieć ale się przed tym cofnął.
SooKi: Coś chciałeś powiedzieć.
KiSeop: Nie, nieważne.
SooKi: Dla mnie ważne, powiedz.
KiSeop: Oberwie mi się od SooHyun jeżeli mu o tym powiesz ale co tam...- KiSeop zbliżył się i czule pocałował, kiedy się odsunął ja siedziałam bez ruchu:
KiSeop: Chcesz mnie uderzyć?
SooKi: Nie...
KiSeop: Serio?
SooKi: Serio...
KiSeop: A co ty na to?- Przysunęłam się i odwzajemniłam pocałunek.
KiSeop: Nikt nie może się o tym dowiedzieć...
SooKi: Potrafisz mnie pocieszyć...
KiSeop: Przepraszam ale SooHyun by mnie zabił gdyby się dowiedział...
SooKi: Jasne... To ja już pójdę... Lepiej żeby nas nikt nie zobaczył, wiesz... Podejrzenia...- Zrobiłam  wścibską miną i wyszłam. Zeszłam na dół gdzie był SooHyun który rozmawiał przez komórkę ze starszą kobietą. Rozmowa trwała dość długo ale w końcu doczekałam się jej końca:
SooKi: Co tam... Rozmawiałeś z dziewczyną?- Uśmiechnęłam się.
SooHyun: Ha. Nie, mieszkasz już tutaj ok. trzech tygodni i nigdy nie gadałem z żadną dziewczyną ani nie spotykałem.
SooKi: Inna orientacja?
SooHyun: Widzę że humor Ci powraca.
SooKi: Tak... Siedząc przez ten dzień w pokoju przemyślałam to i owo.
SooHyun: Nie chcesz wiedzieć z kim rozmawiałem?
SooKi: A powinnam? Ech... Niech stracę... Z kim rozmawiałeś?
SooHyun: Z Twoją może przyszłą dyrektorką.
SooKi: Dlaczego może?
SooHyun: Bo to szkoła prywatna, do niej nie przyjmują byle kogo. Jutro będziesz miała rozmowę. Dlatego też trzeba ogarnąć dom...
SooKi: Dom? A nie salon? Ewentualnie miejsce spotkania?
SooHyun: Nie... Jedyne czego nie musimy sprzątać to swoich pokoi. To znaczy, ty swój musisz... Wiesz sprawdzenie warunków do nauki.
SooKi: Tsa...- Odwróciłam się i poszłam na  taras. Po kilku minutach dołączył do mnie SooHyun...
SooKi: SooHyun... Opowiedz mi o swoim dzieciństwie.
SooHyun: Na przykład?
SooKi: Nie wiem... To co chcesz...
SooHyun: Jak wiesz rodzice mnie zostawili z dziadkami, uwielbiałem grać w piłkę nożną grałem w nią codziennie. Potem zaczęłam brać udział w konkursach wokalnych przez co uświadomiłem sobie że chce zostać idolem. Kiedy byłem w drugiej klasie dziadek poważnie zachorował... Brakło nam pieniędzy, czasem było tak że nie jadłem przez trzy dni. Rodzice o tym wiedzieli ale ojca to nie ruszało...Nie mieliśmy od niego żadnej pomocy mimo iż mama chciała i próbowała on kontrolował wszystkie listy jakie wysyłała.- SooHyun zaczął kręcić głową w prawą i lewą stronę a po jego poliku zleciało kilka łez.
SooKi: Miałeś kontakt z matką?
SooHyun: Mimo sprzeciwu ojca... Tak... Miałem... Raz nawet do mnie przyleciała, wtedy dowiedziałem się że mam Ciebie. Ona zawsze chciała żebyśmy się poznali.
SooKi: Zaraz... To ty byłeś tym chłopcem z którym mama tak często rozmawiała?
SooHyun: Chyba tak...
SooKi: Kiedy ostatni raz rozmawiałeś z ojcem?
SooHyun: Rok po ich wyprowadzce odbyła się nasza ostatnia rozmowa... Wtedy przylecieli po resztę rzeczy...- Wstałam i otarłam mu łzy po czym mocno go przytuliłam:
SooKi: SooHyun... Mam coś dla Ciebie...
SooHyun: Co takiego?- Na szyi nosiłam dwa łańcuszki z połówkami serduszka które do siebie pasowały. Ściągnęłam jedną i dałam SooHyun'owi:
SooKi: Weź to...
SooHyun: Dlaczego dajesz to akurat mi? Nie chcesz tego dać komuś innemu?
SooKi: SooHyun... Połówkę którą Ci wręczyłam... Nosiła mama... Zaczęłyśmy to nosić gdy na świecie jeszcze nie było trojaków. Ona na pewno była by szczęśliwa gdyby tylko wiedziała że się poznaliśmy. A za pewne nie miałaby nic przeciwko żebyś nosił tą połówkę.
SooHyun: Oczywiście że będę ją nosić ale... Czy to jest niemęskie?
SooKi: Nic Ci nie grozi... I tak nie jesteś męski...- Pocałowałam go w polik i poszłam spać...